Oranjes veilen huisraad: “Geef mijn portie maar aan Fikkie!”

Elke burger weet hoe het werkt: het maakt niet uit hoe groot je huis is, na een aantal jaren staan kelder en zolder vol met troep. Overbodige of kapotte meubels, serviesgoed dat uit de mode is geraakt en dozen vol hebbedingetjes van overleden familieleden. Dat de wetten van het verzamelen van overtollige spullen ook gelden voor de Oranjes, kan iedereen deze week met eigen ogen zien in het veilinghuis Sotheby’s in Amsterdam. Koningin Beatrix en haar drie zussen veilen de erfenis van hun ouders. Het zijn een paar duizend objecten die soms vele decennia lagen te verstoffen in zeven paleizen.

Je mag er vanuit gaan dat het huisraad dat volgende week onder de hamer gaat slechts een deel is van de totale erfenis. Het zijn de spullen die verder niemand van de koninklijke familie wilde hebben en dat is in veel gevallen goed te begrijpen.

“Geef mijn portie maar aan fikkie!”, is het commentaar van een al wat oudere bezoeker van de eerste kijkdag. Hij loopt met een misprijzende blik door de kamers die vol staan met zware 19de eeuwse stoelen, bedden, wandspiegels en kamerschermen. “Het is allemaal uit de periode van Whilhelmina”, constateert hij. Duidelijk niet zijn smaak.

Kapot
Ook niet te spreken is hij over de toestand waar veel meubels in verkeren. “De Oranjes: de ondergang van het Avondland!”, zegt hij zelfs, wijzend op een ligbank waar de lappen vanaf hangen. Inderdaad verkeert een flink deel van de meubels in slechte staat. Kapotte bekleding, gebarsten spiegels, gescheurde tafelbladen. Het stond allemaal op zolders opgeslagen, maar desalniettemin is het verrassend dat zoveel in zo’n slechte staat is. Een bezoekster zegt: “Ik denk dat als ik dood ben mijn spullen beter zijn onderhouden.” Verder valt haar op hoe sober de Oranjes geleefd lijken te hebben in de periode waaruit deze meubels stammen: “Op de bureaus zitten nog de inktvlekken, zoals mijn kinderen die ook maakten.”

Die indruk geven ook oude foto’s van het paleisinterieur, die her en der in het veilinghuis hangen, om te laten zien waar de betreffende objecten stonden. Vooral de opnames uit het paleis van koningin Emma zijn bijna confronterend. Het behang in haar slaapkamer in Paleis Lange Voorhout zit vol vlekken die duiden op waterschade. Het bijschrift verraadt niet of Emma nog leefde toen de foto werd gemaakt.

Kringloopwinkel
Geveild worden de spullen vanaf 14 maart in de RAI. De grotere en duurdere objecten worden per stuk aangeboden, andere gaan per partij. Zo kan je in een klap een dozijn feestelijke eetkamerstoelen bemachtigen of een mix van tientallen verschillende glazen. Dat laatste vindt een Amsterdamse vrouw wel jammer: “Kijk dat glaasje vind ik wel leuk, zegt ze wijzend op een vitrinekast met flink wat wijnglazen. Maar je moet ze allemaal in een keer kopen….” “Dan geef je de rest toch aan de kringloopwinkel!”, zegt haar vriendin lachend.

Wat staat er nog in de paleizen?
Uit wat er geveild wordt, kan je afleiden wat er wel allemaal nog in de paleizen moet staan. Beatrix en haar familie zullen nu oma’s servies verkocht wordt niet opeens aangewezen zijn op IKEA-borden voor de verjaardagsfeestjes. De Oranjes doen uiteraard slechts weg wat over is. Dat ze een aantal zeer uitgebreide serviezen van de hand doen (taxatiewaarde tienduizenden euro’s per stuk), moet betekenen dat er nog mooiere en duurdere stukken in de paleizen aanwezig zijn.

Datzelfde geldt voor de meubels. Ook daarbij ligt voor de hand dat de topstukken natuurlijk binnen de familie blijven. Al kan je je nog voorstellen dat een modern prinsenpaar als Willem-Alexander en Maxima niet echt enthousiast worden van een massieve 19de eeuwse eikenhouten eettafel met dito stoelen.

Sotheby’s verwacht grote toeloop als de veiling volgende week begint. Voor veel kopers zal het zeker extra waardevol zijn dat de objecten uit koninklijke paleizen afkomstig zijn. En voor het overige is er voor een professionele handelaar zeker wat te halen. Want opgeknapt zullen veel kasten, bureaus en stoelen hun weg vinden naar de antiquairs.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Shock and awe: Geert Wilders onverwacht in de Melkweg

Jack de Vries, de voorzitter van de jury, bouwt de spanning langzaam op. Wie krijgt de prijs voor de beste Provinciale Staten-campagne? De Vries zegt dat de winnaar een consistente boodschap vertelde, de toon aangaf in in alle provincies en op alle media vertegenwoordigd was. Kortom de prijs gaat naar de PVV.

De Vries draait zich om en een blonde gestalte loopt vanuit de coulissen het podium op. Een schok gaat door de zaal: “Is het hem echt?” Hoor je het publiek denken. En dan staat hij daar opeens. Op krap twee meter van de voorste rij: Geert Wilders himself. Hier midden in Amsterdam, voor 200 linksige studenten, journalisten en politieke junkies.

“Dat ik nog eens hier op de grachtengordel zou komen”, grapt Wilders zelfverzekerd. Een man in het publiek roept “Boeh!”. Wilders werpt hem een geamuseerde blik toe. Lennart Booij van campagneburo BKB praat een paar minuten met Wilders over zijn campagne en de prijs. Dan is het de beurt aan de zaal om vragen te stellen.

Sinterklaas
Het is alsof de mensen in de zaal collectief zijn veranderd in basisschoolleerlingen die oog in oog staan met Sinterklaas. Te geschokt over het onverwachte bezoek, te verward om geordend te denken. In dit publiek zit zeker geen PVV-aanhang, maar men weet zich geen raad met fysieke aanwezigheid van de man die de Nederlandse naoorlogse politiek als geen ander heeft gepolariseerd.

Na een enkel moment van twijfel staat er dan toch iemand op. Zijn vraag gaat not bene over een stel runderen. Over schotse hooglanders die van Geert Wilders blijkbaar op een of ander weiland wel of niet zouden mogen grazen.

Een ander lukt het wel een goede vraag te stellen, complimenteert ook Wilders, namelijk over de Arbische Revolutie. Hoe past die seculiere Arabische vrijheidsstrijd in het ideologische denkkader van Wilders. De PVV-voorman verklaart het Midden-Oosten toch alleen in religieuze termen? “Als mensen in Egypte en Libië streven naar democratie en vrijheid, dan juich ik dat toe”, zegt Wilders. “Maar daarmee is er nog geen democratie ontstaan.” Hij citeert een Amerikaans onderzoek en stelt: “Tachtig procent van de Egyptenaren vindt dat overspelige vrouwen moet worden gestenigd. Dat zijn enorme aantallen. En dat zijn niet alleen islamisten. Ik ben blij dat de dictators van het toneel verdwijnen, maar ik maak me grote zorgen over wat er voor in de plaats komt.”

Wilders praat rustig en beheerst. Geen grote woorden. Geen hatelijke uitvallen. Organisator Lennart Booij vraagt of hij vaker langs wil komen. Jazeker zegt Wilders, hij komt graag discussiëren in de linkse grachtengordel. Dan verdwijnt hij zo snel als hij is gekomen. Terwijl Wilders wegloopt krijgt klinkt er zelfs applaus.

Verwarring
Een minuut of 10 is hij binnen geweest, maar het korte bezoek domineert de gesprekken in de wandelgangen de rest van de nacht. Erik van Bruggen, die samen met Lennart Booij ooit PvdA-voorzitter wilde worden en eind jaren 90 het BKB-campagneburo oprichtte, staat urenlang te praten met vrienden en collega’s. Hij moet zich verantwoorden voor de keus om Wilders hier een podium te geven. Op twitter gaat het vanochtend nog even door: “Dit was beste campagne, op andere plekken moet het gaan over inhoud”, schrijft Van Bruggen.

Dat Wilders de prijs persoonlijk in ontvangst kwam nemen, was voor de organisatoren ook een verrassing. Naar eigen zeggen zei hij pas een uur van te voren definitief toe.

Posted in Geert Wilders | Leave a comment

Heimreise: terug naar Nederland

Na bijna vier jaar in Berlijn keer ik weer terug naar Nederland. Het is even wennen.

‘Zeer geachte Heer Boven’, staat op het briefje dat een kamermeisje op het kussen van mijn hotelbed heeft neergelegd. ‘Uw transfer verwacht u morgenochtend om 8:00 uur voor het hotel. We wensen u een goede thuisreis.’

Uiterst vriendelijk is men in dit 4-sterren hotel in het Oostenrijkse Lech. Met de transfer bedoelen ze een taxi die mij in anderhalf uur van de skiplaats terugbrengt naar het vliegveld in Friedrichshafen. Daar vertrekt om 11:00 mijn vliegtuig naar Berlijn.

Het is mijn laatste vlucht als correspondent in Duitsland. En het begin van een heel andere thuisreis dan de hotelier in Lech vermoedt. Mijn trip naar de Oostenrijkse skipistes, waar ook de Nederlandse koninklijke familie de wintervakanties doorbrengt, is het slot van mijn correspondentschap. Een aangename samenloop van omstandigheden.

Een nieuw begin
Vandaag dus het vliegtuig naar mijn huis in Berlijn, morgen de autorit naar Nederland om ergens in de Randstad een nieuw adres te vinden. We gaan weg omdat mijn vriendin een baan heeft gekregen in Utrecht. Al weken speuren we het internet af op zoek naar een woning. En ook naar een school voor onze zoon, die in februari leerplichtig wordt.

Het vinden van woonruimte is op zich niet moeilijk in Nederland. Wie een blik werpt op de makelaarswebsite funda.nl ziet al snel dat de woningmarkt in Nederland in een crisis is. Ontelbare woningen staan te koop en te huur. Mij is verteld dat voor elke koper/huurder tien objecten beschikbaar zijn. Maar in de praktijk valt het zoeken tegen. Ondanks het grote aanbod, zijn de huizenprijzen hoog.

Urgent
We hebben ons eerst maar eens aangemeld op Woningnet, het webportaal van de woningbouwverenigingen. Maar zoals te verwachten: voor een geschikte woning in Utrecht staat een wachttijd van enkele decennia. De moeite waard is om een aanvraag te doen voor een urgentieverklaring.

Onder bepaalde omstandigheden heb je namelijk met voorrang recht op een woning. De aanvraag is de deur uit, we wachten op antwoord van de afdeling huisvesting van de gemeente Utrecht. De beoordeling van urgentie duur maar liefst twee maanden.

Daar kunnen wij niet op wachten en dus zijn we voorlopig aangewezen op de vrije huursector. Vol goede moed hebben we een serie afspraken gemaakt voor het bezichtigen van woningen in Utrecht en de wijde omgeving. Het aantrekkelijkst ziet het er uit in Den Haag. Veel beschikbaar, redelijk grote woonruimtes en stukken goedkoper dan Utrecht.

Omschakelen
Maar het is wel een omschakeling na de kleine paleizen die in Berlijn nog steeds vrij voordelig te krijgen zijn. Woningen met slechts verwarming in de woonkamer; keukens waar niet eens een koelkast in past; het totaal ontbreken van badkamers; raamkozijnen zo vermolmd dat je er met je vinger een gat in kan prikken. En het is vaak nog smerig ook.

Op één adres staat het afval van de vorige huurder nog in de gang. Een koelkast is na twee maanden leegstand nog steeds gevuld met etenswaren. Maar we geven het nog niet op en zoeken vlijtig verder.

De auto van de burgemeester
Intussen is de Oostenrijkse taxi die om 8:00 inderdaad voor mijn hotel in Lech klaarstond, geen echte taxi. De sportieve Mercedes is de auto van de burgemeester van Lech. De taxi’s waren allemaal bezet en de burgemeester was zo aardig zijn eigen auto even uit te lenen.

Ik ben bang dat ik de soort VIP-behandelingen ga missen.

(eerder gepubliceerd op de website van de Wereldomroep)

Posted in Berlijn | Leave a comment